Prezentacja nowej pozycji wydawniczej dotyczącej Wielkopolski

6. grudnia 2022 można było kupić prezent Mikołajkowy w księgarni Arsenał , na Rynku Starego Miasta w Poznaniu. Zakupy mogły być również  połączone ze spotkaniem z niezwykle sympatyczną pisarką, panią Aldoną Wleklak, autorką książki: ” Saga Niewoli 1914-1933″. Wydawnictwo – Papierowy Motyl.

Jest to  II. tom sagi rodziny Jakuba i Anny z Radomic, mieszkańców wsi wielkopolskiej. Pierwszy napisany barwnym językiem, w którym bohaterowie posługują się gwarą wielkopolską.  Akcję powieści autorka bardzo umiejętnie wplotła w dzieje Wielkopolski – od końca 19. w do początku II. wojny światowej, w których jak w soczewce widoczny jest wpływ polityki na problemy  społeczne.   Bohaterowie powieści w codziennym życiu są zakładnikami decyzji  rządu niemieckiego. Ich dzieje są kreowane w dużej mierze przez niezależną od ich politykę  zaborcy. Mimo to, a może dlatego są postaciami wyrazistymi stojącymi „mocno na ziemi”. Kolejny tom, właśnie wydany to dzieje tej samej rodziny w latach 1914 do 1933.

Bardzo polecam przeczytanie sagi . Polecam oba jej tomy. Jest to lektura przyjemna i pożyteczna, bo  obrazuje  w sposób bardzo sugestywny  specyfikę Wielkopolski, która w Polsce poza naszym regionem, nie jest powszechnie znana,  Autorka obiecała opowiedzieć o dalszych losach bohaterów w III. tomie. Saga ta jest bardzo filmowa i dobrze by było , żeby mogla stać się scenariuszem filmu lub serialu.

 Wanda Niegolewska 

Zmarł ś.p. Olgierd Baehr

Olgierd Baehr , doktor nauk prawnych, działacz społeczny i polityczny –  urodził się  11. marca 1927 roku w Grajewie, w powiecie sokólskim,  w rodzinie ziemiańskiej. Ojciec – Marcin Baehr herbu Ursus, matka  – Irena Skarbek – Kiełczewska z h. Kiełczewskich herbu Awdaniec.

Po zakończeniu II. wojny światowej pp. Baehrowie, jako repatrianci zamieszkali w Konarzewie k. Krotoszyna, gdzie matka p. Olgierda postanowiła prowadzić gospodarstwo rolne.W 1946 r. Olgierd Baehr zdał  maturę w LO im. Jana Kantego w Poznaniu, po czym zapisał  się  na studia na wydziale Prawno‐Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył  w 1950 r., uzyskując tytuł  magistra ekonomii. W trakcie studiów działał w katolickiej organizacji studenckiej – Caritas Academica.  W latach 1952‐1956 pracował  w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Miejskiego Handlu Detalicznego w Poznaniu, w charakterze planisty, a od 1956 r., przez 25 lat w Instytucie Włókien Naturalnych przy Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu.  Od roku 1980 roku był członkiem Komisji Zakładowej NSZZ „  Solidarność”. Od 1. stycznia 1981 do 12. grudnia 1984 roku udzielał się jako członek Prymasowskiej Rady Społecznej przy Kurii Poznańskiej.

Na początku roku 1983 r. przeszedł  na emeryturę. Od tego czasu jeszcze bardziej angażował  się w bezpośrednią działalność  i realizację projektów opartych na zasadach katolickiej nauki społecznej. Był działaczem Komitetów Obywatelskich i Zjednoczenia Chrześcijańsko Narodowego. Był założycielem i długoletnim prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej  w Poznaniu. Prowadził wykłady podczas Tygodni Kultury Chrześcijańskiej oraz dyskusje polityczne w różnych środowiskach. Od końca 1988 r. wszedł  w skład Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZS, był przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego w Wielkopolsce.

Z powodu takiego zaangażowania polityczno- społecznego Olgierd Baehr był  przez wiele lat ( do 1989 r.) obiektem zainteresowania komunistycznej Służby Bezpieczeństwa.

Dzięki doskonalej znajomości  języka francuskiego pan Olgierd mógł być inicjatorem i  prezesem Fundacji  Poznań – I IIe-et-Vilaine, realizującej współpracę pomiędzy regionami partnerskimi Wielkopolski i Bretanii – fundacji powstałej w ramach działalności UE. Za swoje zaangażowanie w tym zakresie otrzymał medal św. Iwona, przyznawany zasłużonym dla Bretanii. Natomiast w roku 2012 został laureatem nagrody honorowej IPN – „ Świadek historii”. Został odznaczony   Złotym Krzyżem Zasługi oraz medalem „Ad perpetuam rei memorian”.

  Pan Olgierd Baehr żył 95 lat. Czas jaki otrzymał wykorzystał w sposób będący przykładem dla nas wszystkich. Z tego co oddał społeczeństwu, Wielkopolanom  można stworzyć wiele ścieżek, jakim podąża współczesna historia. Był obecny i czynny – tam gdzie działo się dobrze i mądrze. A jeśli była potrzeba zrobienia czegoś pożytecznego  – to potrafił na nią odpowiedzieć własnym pomysłem i własną pracą. Jesteśmy dumni, że byliśmy w jednej organizacji, że mieliśmy wspólne chwile.

Śmierć nie jest ostatecznością, zwłaszcza  dla osób tak zasłużonych i aktywnych jakim był pan Olgierd Baehr.

Wanda Niegolewska   

Konarzewo Czartoryskich 1925-1941

Ośrodek KARTA,

Polskie Towarzystwo Ziemiańskie

i

Przystanek Historia Centrum Edukacji IPN

zapraszają

na spotkanie premierowe książki: Konarzewo Czartoryskich. 1925–1941

20 października, godz. 17.30

Przystanek Historia, ul. Marszałkowska 21/25

Promocja książki Marcina Libickiego

 w dniu 10 października 2022 r. o godzinie 18:00
Wielkopolski Oddzial Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego będzie  współgospodarzem spotkania organizowanego
przez Bibliotekę Raczyńskich w Poznaniu podczas,
którego  odbędzie się promocja książki
pana Marcina Libickiego, członka PTZ.
 Pan Marcin Libicki jest historykiem sztuki, politykiem, społecznikiem.  Dzięki wiedzy, szerokim horyzontom
i doświadczeniu omówienie okoliczności i  artefaktów związanych z podwalinami chrześcijaństwa i Kościoła,
może być dziś, w czasach przełomów w tej instytucji,
bardzo pasjonujące.
W imieniu pani Katarzyny Kamińskiej, dyrektorki  Biblioteki Raczyńskich, w imieniu zarządu PTZ i własnym oraz w imieniu autora serdecznie zapraszam do sali nr. 1,  pl. Wolności 19,
w dniu 10. października, o godzinie 18:00.
Na miejscu będzie można kupić książkę bez marży jaką pobierają księgarnie.
Wanda Niegolewska

Libicki_ZAPR_m.jpeg

Zmarła Zofia Cegielska Doerffer

 

09 czerwca 2022 roku zmarła nasza członkini Pani Zofia Cegielska Doerffer, prawnuczka Hepolita Cegielskiego.

  Od kilku lat, z powodu podeszłego wieku,  nie przychodziła na nasze spotkania, ale  wszyscy którzy ją znali mówili o Pani Zofii z wielką sympatią

i atencją. Pani Cegielska Doerffer urodziła się 21. sierpnia 1926 roku. Była córką Jerzego Wojciecha Cegielskiego, którego zamordowało NKWD w Charkowie w 1940 roku i Heleny Ponińskiej, herbu Łodzia. 

Życie Pani Zofii związane było zawsze Poznaniem. Tu kończyła szkoły, studiowała prawo na Uniwersytecie Poznańskim, tu  potem pracowała zawodowo. 

Pani Zofia kochała turystykę i wiele lat pracowała jako pilot wycieczek polskich i zagranicznych.  Przy okazji oprowadzana grup po Poznaniu

i Wielkopolsce, starała się zawsze szeroko zapoznać uczestników z działaniem XIX. wiecznych Wielkopolan, znanym w literaturze jako  „praca organiczna”. Przekonywała słuchaczy o wyjątkowości tego zjawiska w polityce społecznej,

jego znaczeniu dla rozwoju Wielkopolski i zdobyciu przez Polskę Niepodległości. Stworzyła szlak turystyczny „Szlakiem Hipolita Cegielskiego”, wygłaszała pogadanki w szkołach i bibliotekach.

Pani Zofia należała do tych osób, które swoją skromnością, pogodą ducha, a jednocześnie rzetelnością i wielkim zaangażowaniem społecznym, budziły szacunek i podziw u wszystkich, niezależnie od trendów politycznych.

Takich osób zawsze bardzo brakuje, kiedy odejdą.

Cześć Jej pamięci!  

Uroczystości pogrzebowe śp. dr Agnieszki Łuczak odbędą się w dniu 25 (piątek) marca 2022 r.

10:30 – msza święta, która  zostanie odprawiona w kościele pw. Maksymiliana Kolbego w Luboniu (ul. Sobieskiego 81

13:00 – uroczystości pogrzebowe w Poznaniu na cmentarzu  Miłostowo ( od ul. Gnieźnieńskiej)

Zmarła dr Agnieszka Łuczak

Agnieszka i Tomasz Łuczakowie, Psarskie sierpień 2021

 

Wczoraj 17. marca 2022 roku odeszła od nas Agnieszka Łuczak. Przyjaciółka naszego środowiska ziemiańskiego, członek Wielkopolskiego Oddziału PTZ.

Agnieszka była znakomitą dokumentalistką, która jako doktor nauk historycznych  posługiwała się warsztatem naukowym w sposób zupełnie wyjątkowy. Jej książki, są w literaturze przedmiotu nie tylko świetnymi opracowaniami, ale dzięki rzetelności jaką cechowała Agnieszkę, stały się szybko źródłem historycznym, dla innych piszących o ziemiaństwie. Rzetelności w utrzymywaniu obiektywizmu, przestrzeganiu zasad dokumentowania prawdy historycznej, trafnemu cytowaniu dokumentów, dzięki umieszczaniu szczegółowych przypisów  i szerokiej bibliografii przedmiotu.

Jej spuścizna poza wartościami  merytorycznymi, które są nie do przecenienia, posiada jeszcze  – „to coś”! Jest to wpisana w treść historyczną emocja, będąca  śladem osobistych relacji z osobami, których rodzinne opowieści były kanwą dla  treści Jej książek.

Agnieszka opowiadała mi, że długo uczyła się, rozmawiać

z przedstawicielami środowiska ziemiańskiego. Opowiadała, że początkowo ogromną trudnością  było dla Niej rozpoznawanie, podczas przeprowadzanych wywiadów, w  opowieściach „ o Myszce” czy „Mani z majątku X” czy” Anuli z majątku Y”, konkretnych postaci historycznych, umiejscowionych w konkretnym pokoleniu danej rodziny, jako „Maria X” czy „Anna Y”. To rzeczywiście umiejętność, która mogła powstać nie od razu, ale z czasem, dzięki stworzeniu niemal intymnych relacji z przedstawicielami dosyć hermetycznego środowiska. Pokonanie tych barier sprawiło, że wiedza zawarta we wszystkich książkach autorstwa Agnieszki ma nie tylko wymiar faktograficzny, ale posiada również wymiar duchowy, odnoszący się do hierarchii wartości, jakie obowiązywały i nadal obowiązują w środowisku ziemiańskim.

Dlatego dr. Agnieszka Łuczak była dla nas, osób które z nią blisko współpracowały, ale i tych którzy byli jedynie odbiorcami Jej książek czy  wykładów, osobą wyjątkową.

Śmierć za szybko przerwała Jej doczesność, ale potencjał jaki zawiera spuścizną naukowa dr Agnieszki Łuczak – Jej książki, opracowania, referaty i materiały, które gromadziła do ostatniego momentu, są potencjałem, który  na pewno przyniesie kolejne owoce, w postaci kolejnych opracowań inspirowanych  tą wyjątkowością stworzoną przez Agnieszkę.

Agnieszka była mnie osobiście źródłem inspiracji i wsparciem w mojej działaności Polskim Towarzystwie Ziemiańskim.Będzie mi Jej bardzo brakowało!

Wanda Niegolewska

Ciekawa książka. Anna Wylegała. Był dwór, nie ma dworu.Reforma rolna w Polsce.Wyd. Czarne

 Przedstawiam opis interesującej książki, autorstwa Anny  Wylegały, która ukazała się w wydawnictwie „Czarne”.
Książka ta budzi coraz większe zainteresowanie, ponieważ jest obiektywnym opisem socjolożki, a  jednocześnie utrwaleniem tego co społeczność wiejska w Polsce przeżyła na skutek Reformy Rolnej. Myślę, że jest ciekawa również i dlatego, że opisuje i przytacza wypowiedzi na temat przeżyć jakich doznawali  nie tylko właścicieli tracących domy i ziemię, ale i tych co od tego momentu stali się nowymi gospodarzami  majątków, dworów, pałaców i budynków folwarcznych. O ich  odczuciach nie wiele wiemy, bo zwykle bardziej spektakularne było to czego doznawali pozbawiani majątków.
Przytaczam informacje  na temat książki i na temat autorki zamieszczone na platformach internetowych wydawnictwa
i apliakcji Legimi.

Wyd Czarne:     Anna Wylegała (ur. 1982) – socjolożka, adiunktka w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. W pracy badawczej łączy metodologię nauk społecznych z warsztatem historycznym. Autorka książki Przesiedlenia a pamięć. Studium (nie)pamięci społecznej na przykładzie ukraińskiej Galicji i polskich „Ziem Odzyskanych”, współredaktorka tomu The Burden of the Past: History, Memory, and Identity in Contemporary Ukraine.

LEGIMI:     Reforma rolna, czyli wywłaszczenie wielkich właścicieli ziemskich i przekazanie części ziemi chłopom, przeprowadzona latach 1944–1945 to jedno z najsłabiej zbadanych wydarzeń w powojennej historii Polski. W czasach PRL próbowano przede wszystkim udowodnić, jak bardzo polepszyła sytuację chłopów i robotników rolnych. Po 1989 roku ukazały się liczne wspomnienia ziemian, opisujące proces wywłaszczenia, a publikacje dotyczące wsi skupiły się na okresie późniejszym, zwłaszcza na chłopskim oporze wobec kolektywizacji i na społecznych konsekwencjach funkcjonowania PGR-ów.
Książka Anny Wylegały wypełnia tę lukę i wpisuje się w obecny trend szerszego zainteresowania historią przez pryzmat losów zwykłych ludzi. Odpowiada na pytanie, jakim doświadczeniem była reforma rolna dla poszkodowanych, czyli ziemian, dla tych, którzy z niej skorzystali, a zatem służby folwarcznej i bezrolnych chłopów, a także rzeszy mniej lub bardziej zaangażowanych świadków.
Autorka przygląda się również konkretnym miejscom i społecznościom: dworom, które po 1945 roku zamieniono na biura spółdzielni, mieszkania dla kierowników PGR-ów, przedszkola, świetlice, domy dziecka i ośrodki zdrowia; wsiom, w których na skutek podziału pańskiej ziemi zmieniła się struktura przestrzenna, hierarchia społeczna, tradycje i życie codzienne. Jest to również opowieść o tym, jaka jest pamięć o reformie – wśród potomków chłopów i potomków ziemian, jakie są współczesne postawy wobec dawnego dworskiego i ziemiańskiego dziedzictwa oraz jak funkcjonuje dzisiaj podworska przestrzeń.
Wanda Elżbieta Niegolewska

Zmarł Janusz Kamocki

Szanowni Państwo,

Z wielką przykrością i smutkiem zawiadamiamy, że dnia

22 października 2021 zmarł Janusz Kamocki z Podgaja w Ziemi Sandomierskiej.

Msza żałobna w intencji  Zmarłego odbędzie się 28 października (czwartek) o g. 12.00

w kościele św. Józefa w Sandomierzu, po czym nastąpi odprowadzenie Zmarłego do grobowca rodzinnego na Cmentarzu Katedralnym w Sandomierzu. Czytaj dalej Zmarł Janusz Kamocki

Zaproszenie do Rogalina

Zapraszamy na koncert muzyki myśliwskiej na trąbach par force oraz pokaz sokolniczy, które odbędą się w najbliższą sobotę, 23 października, od godz. 14:00, na dziedzińcu pałacu w Rogalinie.

Z powodu obostrzeń wynikających z epidemii proszę śledzić dalsze wiadomości na profilach Facebook’a Muzeum Narodowego w Poznaniu (oddział Muzeum pałac w Rogalinie) oraz Majątku Rogalin:

https://pl-pl.facebook.com/pages/category/Travel-Company/Maj%C4%85tek-Rogalin-1667997126761340

Z uwagi na możliwe ograniczenia w dostępie publiczności do miejsca koncertu sugerujemy wcześniejsze nawet o pół godziny przybycie przed pałac.Koniec imprezy przewidziany jest na godz. ok. 15:30.

Majątek Rogalin